Alimenty do 26. roku życia czy może górna granica wcale nie istnieje?

Zgodnie z regulacjami zawartymi w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym obowiązek alimentacyjny rodziców względem ich potomstwa trwa tak długo, aż uprawnione do świadczenia dziecko nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Zasada ta może zostać zniesiona jedynie w sytuacji, gdy dochody z majątku dziecka pozwalają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Z drugiej strony często okazuje się jedynak, że uzyskanie pełnoletności przez dziecko nie zwalnia rodzica od obowiązku alimentacyjnego. Tak dzieje się zwłaszcza w przypadku dzieci, które podejmą studia w trybie stacjonarnym – wówczas mogą one liczyć na alimenty do 26. roku życia. Czy jest to jednak maksymalny wiek? Sprawdź, kiedy powinność rodzica do łożenia na utrzymanie dziecka może ulec wydłużeniu.

Na czym polega i jak długo trwa obowiązek alimentacyjny?

Obowiązek alimentacyjny, który najczęściej jest nakładany na rodzica po rozpadzie małżeństwa, wynika z konieczności zapewnienia potomstwu środków niezbędnych do jego utrzymania i wychowania. Wbrew powszechnie spotykanym opiniom, ta powinność rodziców względem ich dzieci nie jest prawnie ograniczona przez konkretnie ustalone ramy czasowe i nie wygasa automatycznie wraz z osiągnięciem pełnoletności przez potomka. Wobec tego postanowienia wyroku sądowego lub zawartej w zakresie alimentów ugody między rodzicami obowiązują nawet po 18. urodzinach dziecka uprawnionego do wypłaty świadczenia. Natomiast alimenty do 26. roku życia są zasądzane rodzicom szczególnie w sytuacji, gdy ich dziecko zdecyduje się na kontynuowanie nauki na uczelni wyższej. Wówczas nie ma ono zwykle możliwości do podjęcia pracy, która mogłaby zapewnić mu dochody w wysokości pozwalającej na samodzielne utrzymanie. 

Alimenty do 26. roku życia – czy obowiązek alimentacyjny może trwać dłużej?

W kontekście czasu obowiązywania powinności alimentacyjnej szczególną sytuację stanowi wystąpienie choroby u dziecka, która całkowicie uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej, wykluczając tym samym szansę na samodzielnie utrzymywanie się przez potomka. Poważna choroba lub znacząca niepełnosprawność dziecka może przyczynić się nawet do tego, że nałożony na rodzica obowiązek alimentacyjny nigdy nie wygaśnie. Są to bowiem przesłanki, które mogą całkowicie pozbawić potomka możliwości usamodzielnienia się. Praktyczne zastosowanie alimentów pokazuje zatem, że nie istnieje górna granica wieku, do której rodzice zobligowani są do łożenia na utrzymanie dziecka.

Czy możliwe jest uchylenie się od obowiązku alimentacyjnego na dorosłe dziecko?

Możliwość uchylenia się od obowiązku alimentacyjnego jest dopuszczalna – po spełnieniu określonych przesłanek – jedynie w przypadku, gdy dziecko uzyskało już pełnoletność. Zaprzestanie płacenia alimentów przewiduje się wyłącznie po formalnym uchyleniu się przez rodzica od tej powinności. Według postanowień zawartych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym rodzic może wystosować takie żądanie, jeśli konieczność płacenia świadczeń alimentacyjnych wiąże się z jego nadmiernym uszczerbkiem bądź dziecko nie wykazuje żadnych starań w celu usamodzielniania się i utrzymania na własny koszt. W świetle wymienionych przesłanek rodzic, który chce uwolnić się od obowiązku alimentacyjnego, powinien wystąpić na drogę sądową z pozwem o jego uchylenie względem swojego pełnoletniego dziecka. Wówczas rodzic występuje w roli powoda, a uprawnione do wpłaty świadczenia dziecko – w charakterze pozwanego.